و وسيله مطمئن او است » . و در خطبه 198 مىخوانيم : « ثم انزل عليه الكتاب نورا لا تطفا مصابيحه ، و سراجا لا يخبو توقده ، . . . و منهاجا لا يضل نهجه . . . و فرقانا لا يخمد برهانه : « سپس خداوند كتابى بر پيامبرش نازل كرد كه نورى است خاموشنشدنى ، و چراغ پرفروغى است كه به تاريكى نمىگرايد ، طريقه اى است كه رهروانش گمراه نمىشوند ، و مايه جدايى حق از باطل است كه برهانش خاموش نمىگردد » . مانند اين تعبيرات در سخنان على ع و ساير پيشوايان دين فراوان است . آيا اگر فرض كنيم دست تحريف به دامن اين كتاب آسمانى دراز شده بود امكان داشت اين گونه به سوى آن دعوت بشود ؟ و به عنوان راه و روش و وسيله جدايى حق از باطل و نورى كه هرگز خاموش نمىشود و چراغى كه به خاموشى نمىگرايد و ريسمان محكم خدا و سبب امين و مطمئن او معرفى گردد ؟ 4 - اصولا پس از قبول خاتميت پيامبر ص و اينكه آئين اسلام آخرين آئين الهى است و رسالت قرآن تا پايان جهان برقرار خواهد بود چگونه مىتوان باور كرد كه خدا اين يگانه سند اسلام و پيامبر خاتم را پاسدارى نكند ؟ ! آيا تحريف قرآن با جاودانگى اسلام طى هزاران سال و تا پايان جهان مفهومى مىتواند داشته باشد ؟ ! 5 - روايات ثقلين كه با طرق معتبر و متعدد از پيامبر ص نقل شده خود دليل ديگرى بر اصالت قرآن ، و محفوظ بودن آن از هر گونه دگرگونى است ، زيرا طبق اين روايات پيامبر مىفرمايد : « من از ميان شما مىروم و دو چيز گرانمايه را براى شما بيادگار مىگذارم : نخست قرآن ، و ديگرى اهل بيت من