اگر بخواهيم مثال كوچك و ناقصى براى اين مساله در زندگى خود بزنيم مىتوانيم آن را تشبيه به ايجاد تصورات در مغز به مجرد اراده كنيم ، آيا هنگامى كه ما تصميم مىگيريم تصورى از يك كوه عظيم يا يك اقيانوس پهناور ، يا يك باغ وسيع با اشجار فراوان ، و مانند اينها در مغز خود داشته باشيم هيچگونه مشكلى براى ما وجود دارد ؟ و اصلا نياز به جمله و كلمه اى داريم ؟ بلكه به محض اراده تصوير اين موجودات ذهنى در افق ذهن ما نمايان مىگردد . در حديثى از امام على بن موسى الرضا ( ع ) مىخوانيم كه يكى از ياران پرسيد درباره اراده خدا و اراده خلق توضيحى بفرمائيد ، امام گفت : « اراده از خلق همان تصميم باطنى و سپس افعالى است كه بعد از آن آشكار مىشود ، ولى اراده خدا همان ايجاد كردن او است و نه غير آن ، زيرا كه در خداوند نه انديشه اى وجود دارد و نه تصميم و نه تفكرى ، اين صفات ( كه همگى زائد بر ذات است ) درباره خدا مفهوم ندارد ، اينها صفات مخلوقات است ، بنا بر اين اراده خدا همان ايجاد افعال است لا غير ، خداوند مىگويد : موجود باش ، آن هم موجود مىشود بىآنكه حتى نياز به لفظ و سخن گفتن به زبان و تصميم گرفتن و تفكر داشته باشد ، و اين اراده خدا همچون ذاتش غير قابل توصيف است » ( 1 ) .

--> ( 1 ) اصول كافى جلد اول باب الاراده حديث 3 .