تعبير به « بلى » ( آرى ) و « حقا » و سپس ذكر وعده ، آن هم وعده اى كه بر خدا است همگى نشانه تاكيد و قطعيت مساله معاد است . اصولا در مقابل كسى كه حقيقتى را با قاطعيت انكار مىكند بايد با قاطعيت سخن گفت ، تا آثار سوء روانى آن نفى قاطع با اثبات قاطع بر چيده شود ، و مخصوصا بايد روشن كرد كه اين نفى ، از بىاطلاعى و نادانى است تا اثر خود را به كلى از دست دهد . سپس به بيان يكى از هدفهاى معاد ، و بعد از آن به ذكر قدرت خدا بر اين كار ، مىپردازد ، تا نشان دهد اگر سرچشمه انكار آنها اين است كه بازگشت به حيات مجدد را از قدرت خدا دور مىدانند اين اشتباه بزرگى است ، و اگر منشا اين كار بىهدف بودن معاد است آن نيز اشتباه ديگرى است . نخست مىگويد « خداوند مردگان را مبعوث مىكند تا براى همگان روشن سازد آنچه را كه در آن اختلاف داشتند » ( * ( لِيُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِي يَخْتَلِفُونَ فِيه ) * ) . « و تا كسانى كه اين واقعيت را انكار كردند بدانند دروغ مىگفتند » ( * ( وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّهُمْ كانُوا كاذِبِينَ ) * ) . چرا كه آن جهان ، جهان كشف غطاء ، و كنار رفتن پرده‌ها ، و آشكار شدن حقايق است ، چنان كه در سوره ق آيه 22 مىخوانيم : لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ مِنْ هذا فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ : « به انسان گفته مىشود تو در غفلت از چنين روزى بودى ، ولى ما پرده را از برابر ديدگانت بر داشتيم و امروز بسيار تيز بين هستى » ! و در آيه 9 سوره طارق مىخوانيم يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ : « رستاخيز روزى است كه اسرار درون آشكار مىگردد » و در آيه 48 سوره ابراهيم مىخوانيم