ندارد و دشمن نبايد آن را دستاويز قرار دهد ، و گرنه تعليمات پيامبران هم در زمينه اصول عقائد مذهبى ، و هم در زمينه مسائل عملى آن چنان با عقل و منطق هماهنگ است كه جايى براى اين گونه تهمتها وجود ندارد . آيه بعد نتيجه اعمال اين كوردلان را چنين بيان مىكند : « اينها بايد روز رستاخيز هم بار گناهان خود را به طور كامل بر دوش بكشند و هم سهمى از گناهان كسانى را كه بخاطر جهل گمراه كرده‌اند » ! ( * ( لِيَحْمِلُوا أَوْزارَهُمْ كامِلَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ وَمِنْ أَوْزارِ الَّذِينَ يُضِلُّونَهُمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ ) * ) . « بدانيد آنها بدترين وزر و مسئوليت را بر دوش مىكشند » ( * ( أَلا ساءَ ما يَزِرُونَ ) * ) . چرا كه گاهى گفتار آنها سبب گمراهى هزاران نفر مىشود ، چقدر دشوار است كه انسان هم بار گناهان خود را بر دوش كشد و هم بار گناهان هزاران نفر ديگر را ، و هر گاه سخنان گمراه كننده آنها باقى بماند و سرچشمه گمراهى نسلها شود بار آنها نيز بر دوششان سنگينى مىكند ! جمله « ليحملوا » ( بايد اين بار را بر دوش كشند ) به صورت امر است ، مفهومش بيان نتيجه و عاقبت كار است ، درست همانند اينكه به كسى مىگوئيم اكنون كه اين عمل خلاف را انجام دادى بايد نتيجه آن را تحمل كنى و تلخى آن را بچشى ( بعضى از مفسران نيز احتمال داده‌اند كه « لام » ليحملوا لام عاقبت باشد ) . « اوزار » جمع « وزر » به معنى بار سنگين و نيز به معنى گناه آمده است و اينكه به وزير ، « وزير » گفته مىشود براى اينكه مسئوليت سنگينى به دوش مىكشد .