به عنوان « سلف المستكبرين » « پيشكسوت و سر سلسله مستكبران ) معرفى مىكند ، چرا كه او نخستين گام را در مخالفت با حق و عدم تسليم در مقابل اين واقعيت كه آدم از او كاملتر است برداشت . و به اين ترتيب تمام كسانى كه از پذيرش حق سر باز مىزنند ، خواه از نظر مالى تهيدست باشند يا متمكن ، مستكبرند ، ولى نمىتوان انكار كرد كه در بسيارى از اوقات تمكن زياد مالى سبب مىشود كه انسان از پذيرش حق خوددارى كند . در روضه كافى از امام صادق ع مىخوانيم : و من ذهب يرى ان له على الآخر فضلا فهو من المستكبرين ، فقلت انما يرى ان له عليه فضلا بالعافية اذا رآه مرتكبا للمعاصى ؟ فقال هيهات هيهات ! فلعله ان يكون قد غفر له ، ما اتى ، و انت موقوف تحاسب ، أ ما تلوت قصة سحرة موسى ( ع ) ( 1 ) . « كسى كه براى خود بر ديگرى امتياز قائل است ، از مستكبران است - راوى حديث مىگويد از امام پرسيدم كه آيا مانعى دارد اگر انسان كسى را مشغول گناه ببيند ، براى خود كه مرتكب گناه نيست امتيازى بر او قائل باشد ؟ امام فرمود اشتباه كردى ! چه بسا خدا سرانجام گناه او را ببخشد ، ولى تو را در پاى حساب حاضر سازد ، آيا قصه ساحران زمان موسى را در قرآن نخواندى « ( كه يك روز به خاطر پاداش فرعون و تقرب به دربار او حاضر شدند در برابر پيامبر اولوا العزم پروردگار قيام كنند ، ولى با ديدن چهره حق ناگهان تغيير مسير دادند تا آنجا كه در برابر تهديد فرعون به كشتن نيز مقاومت كردند و خدا آنها را مشمول عفو و رحمت خود قرار داد ؟ ! ) .

--> ( 1 ) تفسير نور الثقلين جلد 3 صفحه 48 .