انتخاب كرده‌اند و به صورت وابسته زندگى مىكنند ، شامل مىشود . آنهايى كه تصور مىكنند قدرتهاى بزرگ جهان مىتوانند تكيه گاه روزهاى تاريكشان باشند ، هر چند اين قدرتها جهنمى هستند و بيگانه از خدا ، آنها نيز عملا بتپرست و مشركند و بايد به آنها گفت آيا اين معبودهاى شما چيزى آفريده‌اند ؟ آيا سرچشمه نعمتى هستند ؟ آيا از اسرار درون و برون شما آگاهند ؟ و آيا مىدانند شما چه زمانى مبعوث مىشويد تا جزا و كيفرتان بدهند ؟ پس چرا آنها را همچون بت مىپرستيد ؟ به دنبال اين استدلالات زنده و روشن بر نفى صلاحيت بتها ، چنين نتيجه گيرى مىكنند ؟ بنا بر اين « معبود شما معبود واحدى است » ( * ( إِلهُكُمْ إِله واحِدٌ ) * ) . و از آنجا كه ايمان به مبدء و معاد همه جا با يكديگر قرين و لازم و ملزوم يكديگرند بلافاصله اضافه مىكند : « آنها كه ايمان به آخرت ندارند ( و طبعا ايمان درستى به مبدء نيز ندارند ) دلهايشان حقيقت را انكار مىكند و در برابر حق مستكبرند » ( * ( فَالَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالآخِرَةِ قُلُوبُهُمْ مُنْكِرَةٌ وَهُمْ مُسْتَكْبِرُونَ ) * ) ( 1 ) . و گرنه دلائل توحيد براى آنها كه حقجو و متواضع در مقابل حقيقتند آشكار است ، و هم دلائل معاد ، ولى خوى استكبار و عدم تسليم در برابر حق سبب مىشود كه آنها دائما حالت انكار و نفى به خود بگيرند ، حتى حقائق حسى را نيز منكر شوند تا آنجا كه اين معنى به صورت حالت و ملكه اى در مىآيد و با وجود آن هيچ سخن حق و دليل و منطقى در آنها نفوذ نمىكند .

--> ( 1 ) كلمه « ف » در « * ( فَالَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ ) * » چنان كه مىدانيم براى تفريع است ، يعنى انكار قيامت و رستاخيز كه از استكبار سرچشمه مىگيرد به خاطر انكار مبدء است .