و « فرمان نبوت » است . گرچه روح در ساير آيات قرآن به معانى ديگرى نيز آمده است ولى با توجه به قرائنى كه ذكر شد مفهوم روح در آيه مورد بحث ، قرآن و محتواى وحى مىباشد . ذكر اين نكته نيز لازم است جمله « * ( عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِه ) * » ( بر هر كس از بندگانش بخواهد ) هرگز به اين معنى نيست كه موهبت وحى و نبوت بى حساب و كتاب است ، زيرا « مشيت » الهى هرگز از « حكمت » او جدا نمىباشد ، و به مقتضاى حكيم بودنش اين موهبت را در محل شايسته و لايق قرار مىدهد : اللَّه أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَه : « خداوند مىداند رسالت خود را در كجا قرار دهد » ( انعام - 124 ) . اين نكته را نيز نبايد از نظر دور داشت كه اگر نخستين فرمان الهى به پيامبران ، به مقتضاى جمله « * ( أَنْ أَنْذِرُوا ) * » انذار و بيم دادن است ، به خاطر اين است كه براى بيدار كردن يك قوم گمراه و آلوده به شرك و فساد هيچ چيز مؤثرتر از انذار نيست ، انذارى بيدار كننده ، آگاه كننده و حركت آفرين ! . درست است كه انسان هم طالب سود است ، و هم دافع زيان ، ولى تجربه نشان داده كه تشويق در افراد آماده تر اثر مىگذارد ، در حالى كه اثر تهديد در آنها كه آلوده ترند بيشتر است ، و براى آغاز نبوت بايد انذارهاى كوبنده در راس برنامه باشد .