بِيَوْمِ الدِّينِ حَتَّى أَتانَا الْيَقِينُ « ما همواره روز رستاخيز را تكذيب مىكرديم تا اينكه يقين ( مرگ ما ) فرا رسيد » . از اينجا روشن مىشود كه آنچه از بعضى از صوفيه نقل شده كه آيه فوق را دستاويزى براى ترك عبادت قرار داده‌اند و گفته‌اند « آيه مىگويد : عبادت كن تا زمانى كه يقين فرا رسد ، بنا بر اين بعد از حصول يقين نيازى به عبادت نيست » ! گفتار بى اساس و بىپايه اى است ، چرا كه اولا : به شهادت بعضى از آيات قرآن كه در بالا اشاره كرديم يقين به معنى مرگ است ، كه هم براى مؤمنان و هم براى دوزخيان ، براى همه خواهد بود . ثانيا : مخاطب به اين سخن ، پيامبر ص است ، و مقام يقين پيامبر بر همه محرز است آيا كسى مىتواند ادعا كند كه داراى مقام يقين از نظر ايمان نبوده است . و ثالثا : تواريخ متواتر نشان مىدهد كه پيامبر ص تا آخر ساعات عمرش عبادت را ترك نگفت و على ع در محراب عبادت كشته شد ، و همچنين ساير امامان . نكته‌ها : 1 - آغاز دعوت علنى اسلام به طورى كه از بعضى از روايات استفاده مىشود آيات « * ( فَاصْدَعْ بِما تُؤْمَرُ وَأَعْرِضْ عَنِ الْمُشْرِكِينَ إِنَّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ ) * » در مكه نازل شد ، بعد از آن كه پيامبر اسلام سه سال مخفيانه دعوت كرد و عده قليلى از نزديكان پيامبر ص به او ايمان آوردند كه نخستين آنها ، از زنان خديجه . و از مردان على ع بود .