تمدن مادى پيشرفته اى داشتند كه به آنها امكان مىداد در درون كوه‌ها خانه‌هاى امن تهيه كنند كه در برابر طوفانها و سيل و حتى زلزله‌ها كاملا ، مقاومت داشته باشد . عجيب است كه انسان براى چند روز زندگى دنيا اينهمه محكم كارى مىكند ، ولى براى زندگى جاويدان و ابديش آن چنان سهلانگار است كه حتى گاهى حاضر به شنيدن سخن خدا و نظر افكندن در آيات او نيست ! خوب ، چه انتظارى درباره چنين قومى مىتوان داشت ، جز اينكه طبق قانون « انتخاب اصلح الهى » و ندادن حق ادامه حيات به اقوامى كه به كلى فاسد و مفسد مىشوند ، بلاى نابود كننده اى بر سر آنها فرود آيد و نابودشان سازد ، لذا قرآن مىگويد : « سرانجام صيحه آسمانى صبحگاهان دامانشان را گرفت » ( * ( فَأَخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُصْبِحِينَ ) * ) . اين صيحه صداى صاعقه مرگبارى بوده كه بر خانه‌هاى آنها فرود آمد و آن چنان كوبنده و تكان دهنده و وحشتناك بود كه اجساد بى جانشان را به روى زمين افكند . شاهد اين سخن آيه 13 سوره فصلت مىباشد فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنْذَرْتُكُمْ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَثَمُودَ . نه آن كوه‌هاى سر به آسمان كشيده و نه آن خانه‌هاى امن و امان و نه اندام نيرومند اين قوم سركش و نه آن ثروت سرشار ، هيچكدام نتوانستند در برابر اين عذاب الهى مقاومت كنند ، لذا در پايان داستان آنها مىفرمايد : « آنچه را بدست آورده بودند ، آنان را از عذاب الهى نجات نداد » ( * ( فَما أَغْنى عَنْهُمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ ) * ) .