پيروى از هوا و هوسها ، و آرزوهاى دراز ، چرا كه پيروى از هوسها شما را از حق باز مىدارد ، و آرزوى دراز آخرت را بدست فراموشى مىسپارد » ( 1 ) . و براستى چه افراد با استعداد و شايسته و لايقى كه بر اثر گرفتارى در دام آرزوى دراز به موجودات ضعيف و مسخ شده اى مبدل گشتند كه نه تنها به حال جامعه شان مفيد نيفتادند ، بلكه منافع شخصى خود را نيز پايمال كردند ، و از هر گونه تكامل نيز بازماندند آن چنان كه در دعاى كميل مىخوانيم و حبسنى عن نفعى بعد املى : « آرزوى دراز مرا از منافع واقعيم محروم ساخت » ! اصولا آرزو كه از حد گذشت ، دائما انسان را در رنج و تعب وا مىدارد ، شب و روز بايد تلاش كند به گمان خود دنبال سعادت و رفاه مىرود در حالى كه چيزى جز بدبختى و شقاوت براى او فراهم نمىشود ، و اين گونه افراد غالبا در همين حال جان مىدهند و زندگى دردناك و غمانگيزشان مايه عبرت است براى آنها كه چشم و گوش بينا و شنوا دارند .

--> ( 1 ) نهج البلاغه خطبه 42 .