گر چه مسلمين تا كنون اهميتى را كه اسلام به اين بخش از زندگى فردى و اجتماعى داده ناديده گرفته‌اند ، و به همين دليل از دشمنان خود در اين قسمت عقب مانده‌اند ، اما بيدارى و آگاهى روز افزونى كه در قشرهاى جامعه اسلامى ديده مىشود ، اين اميد را به وجود مىآورد كه در آينده كار و فعاليتهاى اقتصادى را به عنوان يك عبادت بزرگ اسلامى تعقيب كنند و با نظام صحيح و حساب شده عقبماندگى خود را از دشمنان بىرحم اسلام از اين نظر جبران نمايند . ضمنا تعبير يوسف كه مىگويد « * ( إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ ) * » دليل بر اهميت مديريت در كنار امانت است ، و نشان مىدهد كه پاكى و امانت به تنهايى براى پذيرش يك پست حساس اجتماعى كافى نيست بلكه علاوه بر آن آگاهى و تخصص و مديريت نيز لازم است ، چرا كه « عليم » را در كنار « حفيظ » قرار داده است . و ما بسيار ديده‌ايم كه خطرهاى ناشى از عدم اطلاع و مديريت كمتر از خطرهاى ناشى از خيانت نيست بلكه گاهى از آن برتر و بيشتر است ! با اين تعليمات روشن اسلامى نمىدانيم چرا بعضى مسلمانان به مساله مديريت و آگاهى هيچ اهميت نمىدهند و حد اكثر كشش فكر آنها در شرائط واگذارى پستها ، همان مساله امانت و پاكى است با اينكه سيره پيامبر ص و على ع در دوران حكومتشان نشان مىدهد ، آنها به مساله آگاهى و مديريت همانند امانت و درستكارى اهميت مىدادند . 3 - نظارت بر مصرف در مسائل اقتصادى تنها موضوع « توليد بيشتر » مطرح نيست ، گاهى « كنترل مصرف » از آن هم مهمتر است ، و به همين دليل در دوران حكومت خود ، سعى كرد ، در آن هفت سال وفور نعمت ، مصرف را به شدت كنترل كند تا بتواند قسمت مهمى از توليدات كشاورزى را براى سالهاى سختى كه در پيش بود ، ذخيره نمايد .