نخست اينكه گروهى از رؤساى كفار مكه نزد پيامبر ص آمدند و گفتند : اگر راست مىگويى كه پيامبر خدا هستى كوه‌هاى مكه را براى ما طلا كن ! و يا فرشتگانى را بياور كه نبوت تو را تصديق كنند ! آيات فوق نازل شد و به آنها پاسخ گفت . شان نزول ديگرى از امام صادق ع نقل شده و آن اينكه پيامبر به على ع فرمود من از خدا خواسته‌ام كه ميان من و تو برادرى بر قرار سازد و اين درخواست قبول شد و نيز خواسته‌ام كه تو را وصى من كند اين درخواست نيز اجابت گرديد ، هنگامى كه اين سخن به گوش بعضى از مخالفان رسيد ( از روى عداوت و دشمنى ) گفتند به خدا سوگند يك من خرما در يك مشك خشكيده از آنچه محمد ص از خداى خود خواسته بهتر است ( اگر راست مىگويد ) چرا از خدا نخواست فرشته اى براى يارى او بر دشمنان بفرستد و يا گنجى كه او را از فقر نجات دهد - آيات فوق نازل شد و به آنها پاسخ داد . تفسير : قرآن معجزه جاويدان از اين آيات چنين بر مىآيد كه گاهى پيامبر ص بخاطر شدت مخالفت و لجاجت دشمنان ابلاغ بعضى از آيات را به آخرين فرصت موكول مىكرده است ، لذا خداوند در نخستين آيه مورد بحث پيامبرش را با اين بيان ، از اين كار نهى مىكند : « گويا ابلاغ بعضى از آياتى كه بر تو وحى مىشود ترك ميكنى و سينه تو از آن نظر تنگ و ناراحت مىشود » ( * ( فَلَعَلَّكَ تارِكٌ بَعْضَ ما يُوحى إِلَيْكَ وَضائِقٌ بِه صَدْرُكَ ) * ) . از اين ناراحت مىشوى كه مبادا آنها معجزات اقتراحى از تو بخواهند و « بگويند چرا گنجى بر او نازل نشده ؟ و يا چرا فرشته اى همراه او نيامده » ؟ ( * ( أَنْ يَقُولُوا لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْه كَنْزٌ أَوْ جاءَ مَعَه مَلَكٌ ) * ) .