يك نوع آن همان روزيهايى است كه تو بايد به جستجويش برخيزى ، و گونه ديگرش روزيهايى است كه آن در جستجوى تو است و به سراغ تو مىآيد » ( 1 ) نيز اشاره به همين حقيقت است . اين را نيز نمىتوان انكار كرد كه در پاره اى از موارد انسان به دنبال چيزى نمىرود ، ولى بر اثر يك سلسله تصادفها ، موهبتى نصيب او مىشود ، اين حوادث گرچه در نظر ما تصادف است اما در واقع و از نظر سازمان آفرينش حسابى در آن مىباشد ، بدون شك حساب اين گونه روزيها از روزىهايى كه در پرتو تلاش و كوشش بدست مىآيند جدا است ، و حديث بالا ممكن است اشاره به اينها نيز باشد . ولى به هر حال نكته اساسى اين است كه تمام تعليمات اسلامى به ما مىگويد براى تامين زندگى بهتر چه مادى و چه معنوى ، بايد تلاش بيشتر كرد ، و فرار از كار به گمان مقسوم بودن روزى غلط است . 4 - در آيات مورد بحث تنها اشاره به مساله « رزق و روزى » شده ، در حالى كه در چند آيه بعد ، آنجا كه سخن از بندگان توبه كار و باايمان مىگويد ، اشاره به « متاع حسن » ( بهره بردارى و تمتع شايسته ) شده است . مقابله اين دو با يكديگر اين مطلب را به ما مىفهماند كه براى همه جنبندگان : انسانها ، حشرات ، درندگان ، نيكان و بدان ، همگى بهره اى از روزى است ، ولى « متاع حسن » و « مواهب شايسته و ارزنده » تنها مخصوص انسانهاى با ايمانى است كه خود را با آب توبه از هر گونه گناه و آلودگى شستشو داده‌اند ، و نعمتهاى خدا را در مسير اطاعت فرمانش به كار مىگيرند نه در طريق هوا و هوسهاى سركش ! .

--> ( 1 ) نهج البلاغه وصيت امام ( ع ) به فرزندش امام حسن ( ع ) .