مىكند ، از جمله در آيه 16 سوره بلد مىخوانيم : أَوْ مِسْكِيناً ذا مَتْرَبَةٍ : « يا مسكين خاكنشينى را اطعام كند » و در آيه 8 سوره نساء مىخوانيم : وَإِذا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُوا الْقُرْبى وَالْيَتامى وَالْمَساكِينُ فَارْزُقُوهُمْ : هر گاه خويشاوندان و يتيمان و مسكينان ، در موقع تقسيم ارث ، حضور يابند ، چيزى از آن به آنها ببخشيد « از اين تعبير استفاده مىشود كه منظور از مساكين سائلانى است كه گاه در اين مواقع حضور مىيابند . و در آيه 24 سوره « قلم » مىخوانيم أَنْ لا يَدْخُلَنَّهَا الْيَوْمَ عَلَيْكُمْ مِسْكِينٌ : « امروز هيچ مسكينى نبايد در محوطه زراعت شما حضور يابد » ! كه اشاره به - سائلان است . همچنين تعبير به « اطعام مسكين » يا « طعام مسكين » در آيات متعددى از قرآن نشان مىدهد كه مساكين افراد گرسنه اى هستند كه حتى نياز به يك وعده غذا دارند . در حالى كه از پاره اى از موارد استعمال كلمه « فقير » در قرآن به خوبى استفاده مىشود كه افراد آبرومندى كه هرگز روى سؤال ندارند اما گرفتار كمبود مالى هستند ، در مفهوم اين كلمه واردند ، مانند آنچه در آيه 273 سوره بقره ديده مىشود لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّه لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ : « انفاق براى فقيرانى است كه در راه خدا گرفتار شده‌اند ، و آن چنان ظاهر خويش را حفظ مىكنند كه جاهل از شدت عفت نفس آنان ، چنين مىپندارد كه غنى و بىنيازند » . از همه اينها گذشته در روايتى كه محمد بن مسلم از امام صادق ع يا امام باقر ع نقل كرده مىخوانيم كه از آن حضرت درباره « فقير » و « مسكين » سؤال كردند ، فرمود : الفقير الذى لا يسئل و المسكين الذى هو اجهد منه الذى يسئل : « فقير كسى است كه سؤال نمىكند ، و مسكين حالش از او سختتر است ،