اينكه انسان به دشمنش مىگويد : « هر قدر كارشكنى و اذيت و آزار در قدرت دارى بكن ، پاسخ آنها را يك جا خواهم داد » اين گونه تعبيرات در مقام تهديد ذكر مىشود . ضمنا بايد توجه داشت كه از آيه فوق استفاده مىشود كه منافقان در دل از حقانيت دعوت پيامبر ص با خبر بودند ، و ارتباط او را با خدا به خوبى مىدانستند ، ولى با اينحال بر اثر لجاج و عناد و دشمنى با حق ، به جاى اينكه در برابر او تسليم باشند ، كارشكنى مىكردند ، به همين دليل قرآن مىگويد : منافقان از اين بيم داشتند كه آياتى بر ضد آنها نازل شود ، و مكنون خاطرشان را آشكار سازد . توجه به اين نكته نيز لازم است كه جمله * ( تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ ) * مفهومش اين نيست كه اين گونه آيات بر منافقان نازل مىشد ، بلكه منظور اين است كه درباره آنها و بر ضد آنها بوده ، هر چند بر شخص پيامبر نازل مىگرديد . در آيه بعد به يكى ديگر از برنامه‌هاى منافقان اشاره كرده ، مىگويد : « اگر از آنها بپرسى كه چرا چنين سخن نادرستى را گفته‌اند ، و يا چنين كار خلافى را انجام داده‌اند ، مىگويند : ما مزاح و شوخى مىكرديم و در واقع قصد و غرضى نداشتيم » ! ( * ( وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّما كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ) * ) ( 1 ) در واقع اين راه فرار عجيبى بود كه توطئه‌ها را مىچيدند ، و سمپاشيها را مىكردند ، به اين قصد كه اگر رازشان آشكار نشد و هدف شومشان تحقق يافت ، به مقصود جدى خود رسيده باشند ، اما اگر پرده‌ها كنار رفت و رازشان فاش شد ،

--> ( 1 ) « خوض » بر وزن « حوض » چنان كه در كتب لغت آمده است به معنى داخل شدن تدريجى در آب است ، سپس به عنوان كنايه به ورود در كارهاى مختلف اطلاق شده است ، ولى غالبا در قرآن به معنى ورود ، يا شروع به كارها يا سخنان زشت و بد آمده است .