به صورت ناشناس كمين كرده ، شتر پيامبر ص را رم دهند ، و حضرت را بقتل برسانند . خداوند پيامبرش را از اين نقشه آگاه ساخت ، و او دستور داد جمعى از مسلمانان مراقب باشند ، و آنها را متفرق سازند ، هنگامى كه پيامبر ص به آن عقبه ( گردنه ) رسيد ، « عمار » مهار مركب پيامبر ص را در دست داشت ، و « حذيفه » از پشت سر آن را مىراند در اين هنگام گروه منافقان كه گويا صورتهاى خود را پوشيده بودند فرا رسيدند ، پيامبر ص به حذيفه فرمود : به صورت مركبهاى آنها بزن و آنها را دور كن ، حذيفه چنين كرد . هنگامى كه پيامبر ص بدون خطر از عقبه گذشت به حذيفه فرمود : آنها را نشناختى ؟ عرض كرد نه ، هيچيك از آنها را نشناختم ، سپس رسول خدا ص نام همه آنها را براى او برشمرد ، حذيفه عرض كرد : حال كه چنين است چرا گروهى را نمىفرستى آنها را به قتل برسانند ؟ فرمود : « دوست ندارم عرب بگويند هنگامى كه محمد بر يارانش پيروز شد به كشتن آنها پرداخت » ! اين شان نزول از امام باقر ع نقل شده و در كتب متعددى از حديث و تفاسير نيز آمده است ، در شان نزول ديگرى مىخوانيم : كه گروهى از منافقان هنگامى كه موضع پيغمبر ص را در برابر دشمن در تبوك مشاهده كردند ، از روى تمسخر گفتند : اين مرد گمان مىكند كه قصرهاى شام و دژهاى نيرومند شاميان را تسخير خواهد كرد چنين چيزى محال است محال ، خداوند پيامبر خود را از اين واقعه آگاه ساخت ، و پيامبر ص دستور داد راه را بر اين گروه ببندند ، سپس آنها را صدا زد و ملامت كرد و فرمود : شما چنين و چنان گفتيد ، آنها عذر آوردند كه ما قصد و غرضى نداشتيم ، مزاح و شوخى مىكرديم و بر اين موضوع سوگند ياد كردند !