آن اينكه گروه چهارگانه دوم استحقاق بيشترى براى زكات دارند ، زيرا كلمه « فى » براى بيان ظرفيت است ، گويا اين گروه چهارگانه ظرف زكات مىباشند و زكات مظروف آنها است ، در حالى كه گروه‌هاى نخستين چنين نيستند . ولى ما در اينجا احتمال ديگرى را انتخاب كرده‌ايم و آن اينكه شش گروه « فقراء ، مساكين ، عاملين عليها ، مؤلفة قلوبهم ، غارمين ، و ابن السبيل » كه بدون « فى » ذكر شده‌اند يكسان مىباشند و عطف بر يكديگر و دو گروه ديگر كه « فى الرقاب » و « فى سبيل اللَّه » است و با كلمه « فى » بيان گرديده ، وضع خاصى دارند ، شايد اين تفاوت تعبير از اين نظر باشد كه گروه‌هاى ششگانه مىتوانند مالك زكات شوند ، و مىتوان زكات را به خود آنها پرداخت ( حتى بدهكاران و كسانى كه از اداى دين خود ناتوانند ، البته در صورتى كه اطمينان داشته باشيم آن را در مورد اداى دين خود مصرف مىكنند ) . ولى دو گروه مالك زكات نمىشوند ، و نمىتوان به آنها پرداخت ، بلكه بايد در مورد آنها مصرف گردد ، مثلا بردگان را بايد از طريق زكات خريد و آزاد كرد ، روشن است كه آنها در اين صورت مالك زكات نمىشوند ، و همچنين مواردى كه تحت عنوان « فى سبيل اللَّه » مندرج است ، از قبيل هزينه جهاد ، تهيه اسلحه و يا ساختن مسجد و مراكز دينى و مانند آنها هيچيك مالك زكات نيستند ، بلكه مصرف آنند . و به هر حال اين تفاوت در تعبير نشان مىدهد كه تا چه اندازه تعبيرات قرآن حساب شده است .