تفسير : پنج صفت ويژه مؤمنان در آيه گذشته به تناسب گفتگويى كه در امر غنائم ميان بعضى از مسلمانان روى داده بود سخن از تقوا و پرهيزكارى و ايمان به ميان آمد ، براى تكميل اين موضوع در آيات مورد بحث صفات « مومنان راستين و حقيقى » در عباراتى كوتاه و پر معنى بيان شده است . در اين آيات خداوند به پنج قسمت از صفات برجسته مؤمنان اشاره كرده كه سه قسمت آن ، جنبه روحانى و معنوى و باطنى دارد و دو قسمت آن جنبه علمى و خارجى ، سه قسمت اول عبارتند از « احساس مسئوليت » و « تكامل ايمان » و « توكل » و دو قسمت ديگر عبارتند از « ارتباط با خدا » و « ارتباط و پيوند با خلق خدا » . نخست مىگويد : مؤمنان تنها كسانى هستند كه هر وقت نام خدا برده شود ، دلهاى آنها به خاطر احساس مسئوليت در پيشگاهش ترسان مىگردد « ( * ( إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذا ذُكِرَ اللَّه وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ ) * ) . « وجل » همان حالت خوف و ترسى است كه به انسان دست مىدهد كه سرچشمه آن يكى از اين دو چيز است ، گاهى به خاطر درك مسئوليتها و احتمال عدم قيام به وظائف لازم در برابر خدا مىباشد ، و گاهى به خاطر درك عظمت مقام و توجه به وجود بى انتها و پر مهابت او است . توضيح اينكه : گاه مىشود انسان به ديدن شخص بزرگى كه راستى از هر نظر شايسته عنوان عظمت است مىرود . شخص ديدار كننده گاهى آن چنان تحت تاثير مقام پر عظمت او قرار مىگيرد ، كه احساس يك نوع وحشت در درون قلب خويش مىنمايد ، تا آنجا كه به هنگام سخن گفتن لكنت زبان پيدا مىكند