كرده ، مىگويد : « ولى و سرپرست و تكيه گاه من خدايى است كه اين كتاب آسمانى را بر من نازل كرده است » ( * ( إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّه الَّذِي نَزَّلَ الْكِتابَ ) * ) . نه تنها من ، « او همه صالحان و شايستگان را حمايت و سرپرستى مىكند و مشمول لطف و عنايتش قرار مىدهد » ( * ( وَهُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ ) * ) . سپس بار ديگر به تاكيد روى دلائل بطلان بت پرستى پرداخته مىگويد : « معبودهايى را كه غير از خدا مىخوانيد كارى از آنها ساخته نيست ، نمىتوانند شما را يارى كنند و نه خودشان را » ( * ( وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِه لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ ) * ) . و از اين بالاتر « اگر از آنها هدايت خويشتن را در مشكلات بخواهيد ، آنها حتى حرف شما را نمىشنوند » ! ( * ( وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى لا يَسْمَعُوا ) * ) و حتى با چشمهاى مصنوعيشان كه دارند ، « گويا به تو نگاه مىكنند ، ولى در حقيقت نمىبينند » ( * ( وَتَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لا يُبْصِرُونَ ) * ) . چنان كه سابقا هم اشاره كرديم آيه اخير ممكن است اشاره به « بتها » يا « بت پرستان » باشد ، در صورت اول مفهومش همانست كه گفته شد ، و در صورت دوم تفسيرش چنين است : اگر شما مسلمانها اين بت پرستان و مشركان لجوج را به راه صحيح توحيد دعوت نمائيد از شما نمىپذيرند آنها با چشمهاى خود به سوى تو مىنگرند و نشانه‌هاى صدق و درستى را در تو مشاهده مىكنند ، اما واقعيتها را نمىبينند « . مضمون دو آيه اخير در آيات گذشته نيز آمده بود ، و اين تكرار به خاطر تاكيد هر چه بيشتر روى مساله مبارزه با بت پرستى و ريشه كن كردن نفوذ آن در روح و فكر مشركان از طريق تلقين مكرر است .