است ( 1 ) . اصولا « نفس واحدة » در قرآن مجيد در پنج مورد ذكر شده كه يك مورد آن آيه مورد بحث است و چهار مورد ديگر سوره نساء آيه يك ، سوره انعام آيه 98 لقمان آيه 28 و زمر آيه 6 مىباشد كه بعضى از آنها ارتباطى به بحث ما ندارد و بعضى مشابه آيه مورد بحث است ، بنا بر اين آيات مورد بحث منحصرا اشاره به آدم و همسر او است . در اين صورت مسلما منظور از شرك ، پرستش غير خدا و يا اعتقاد به الوهيت غير پروردگار نيست ، بلكه ممكن است چيزى از قبيل تمايل انسان به فرزندش بوده باشد ، تمايلاتى كه گاهى او را از خداوند غافل مىسازد . تفسير ديگر اينكه مراد از واحد ، در اينجا « واحد نوعى » است ، يعنى خداوند همه شما را از يك نوع آفريد ، همانطور كه همسران شما را نيز از جنس شما قرار داد . در اين صورت اين دو آيه و آيات بعد اشاره به نوع انسانها است كه به هنگام انتظار تولد فرزند دست به دعا بر مىدارند و از خدا فرزند صالح و شايسته مىخواهند و همانند همه اشخاصى كه خود را در برابر مشكل يا خطرى مىبينند ، با اخلاص كامل به درگاه خدا مىروند و با او عهد مىكنند كه پس از بر آمدن حاجات و حل مشكلشان شكرگزار باشند ، اما به هنگامى كه فرزند متولد شد يا مشكل آنها بر طرف گرديد تمام عهد و پيمانها را به دست فراموشى مىسپارند ، گاه مىگويند اگر فرزند ما سالم ، يا زيبا است ، به پدر و مادرش رفته ، و قانون وراثت است ! گاه مىگويند نوع تغذيه ما و شرائط ديگر خوب بوده و چنين محصولى داده ! و گاه به بتهايى كه مورد پرستش آنهاست روى مىآورند و مىگويند فرزند ما نظر كرده بت است ! ، و امثال اين گونه بحثها ، و به طور كلى نقش آفرينش پروردگار را ناديده

--> ( 1 ) به تفسير نمونه جلد سوم صفحه 245 مراجعه شود .