شان نزول در تفسير « در المنثور » از « صحيح بخارى » و « نسايى » و از گروهى ديگر چنين نقل شده كه پيامبر ص مشغول تقسيم اموالى ( از غنائم يا مانند آن ) بود كه يكى از طائفه « بنى تميم » به نام « ذو الخويصرة » فرا رسيد صدا زد : اى رسول خدا ! عدالت كن ! پيامبر فرمود : واى بر تو اگر من عدالت نكنم چه كسى عدالت خواهد كرد ؟ ! « ، » عمر « صدا زد اى رسول خدا به من اجازه بده تا گردنش را بزنم پيامبر ص فرمود : او را به حال خود واگذار ! او يارانى دارد كه نماز و روزه خود را در برابر نماز و روزه آنها كوچك مىشمريد ولى با اينحال آنها از دين فرار مىكنند همانگونه كه تير از كمان ! . در اين هنگام آيات فوق نازل شد و به اين گونه افراد اندرز داد . تفسير : خودخواهان بى منطق در نخستين آيه فوق به يكى ديگر از حالات منافقان اشاره شده و آن اينكه آنها هرگز راضى به حق خود نيستند ، و دائما انتظار دارند از اموال بيت المال و يا منافع عمومى هر چه بيشتر بهره ببرند ، خواه مستحق باشند يا نه ، دوستى و دشمنى آنها بر محور همين منافع دور مىزند ، هر كس جيب آنها را پر كند از او راضى هستند و هر كس به خاطر رعايت عدالت حق ديگران را به آنها نبخشد از او ناراضى مىشوند . حق و عدالت در قاموس آنها مفهومى ندارد ، و اگر داشته باشد عادل كسى