نكنيد خدايى كه در سختترين حالات و پيچيده ترين شرائط او را به شكل معجز آسايى يارى كرد قادر است باز از او حمايت كند « ( * ( إِلَّا تَنْصُرُوه فَقَدْ نَصَرَه اللَّه ) * ) ( 1 ) و آن زمانى بود كه مشركان » مكه « توطئه خطرناكى براى نابود كردن پيامبر چيده بودند و همانگونه كه در ذيل آيه 30 سوره » انفال « شرح آن گذشت تصميم نهايى پس از مقدمات مفصلى بر اين قرار گرفت كه عده زيادى شمشير زن از قبائل مختلف عرب خانه پيامبر ص را شبانه در حلقه محاصره قرار دهند و صبحگاهان دسته جمعى به او حمله كنند و او را در بسترش از دم شمشيرها بگذرانند . پيامبر ص كه به فرمان خدا از اين جريان آگاه شده بود آماده بيرون رفتن از « مكه » و هجرت به « مدينه » شد ، اما نخست براى اين كه كفار قريش به او دست نيابند به « غار ثور » كه در جنوب مكه قرار داشت و در جهت مخالف جاده مدينه بود پناه برد در اين سفر « ابو بكر » نيز همراه پيامبر ص بود . دشمنان كوشش فراوانى براى يافتن پيامبر كردند ولى مايوس و نوميد بازگشتند و پيامبر ص پس از سه شبانه روز توقف در « غار » و اطمينان از بازگشت دشمن ، شبانه از بيراهه به سوى مدينه حركت كرد ، و بعد از چندين شبانه روز سالم به مدينه رسيد و فصل نوينى در تاريخ اسلام آغاز شد . آيه فوق اشاره به يكى از حساسترين لحظات اين سفر تاريخى كرده مىگويد « خداوند پيامبرش را يارى كرد ، در آن هنگام كه كافران او را بيرون كردند » ( * ( إِذْ أَخْرَجَه الَّذِينَ كَفَرُوا ) * ) . البته قصد كفار بيرون كردن او از « مكه » نبود ، بلكه تصميم به كشتن او

--> 1 - اين جمله از نظر ادبى محذوفى دارد و در اصل چنين بوده : « الا تنصروه ينصره اللَّه . . . » زيرا فعل ماضى كه مفهوم آن هم در گذشته واقع شده باشد نمىتواند جزاى شرط واقع شود مگر اينكه فعل ماضى باشد كه معنى مضارع دهد .