برويم و ببينيم آيا ايمان به چنين ظهورى انسان را چنان در افكار رؤيايى فرو مىبرد كه از وضع موجود خود غافل مىگردد و تسليم هر گونه شرائطى مىكند ؟ و يا اين كه به راستى اين عقيده يك نوع دعوت به قيام و سازندگى فرد و اجتماع است ؟ آيا ايجاد تحرك مىكند يا ركود ؟ آيا مسئوليت آفرين است يا مايه فرار از زير بار مسئوليتها ؟ ! و بالآخره آيا مخدر است يا بيدار كننده ؟ ولى قبل از توضيح و بررسى اين سؤالات توجه به يك نكته كاملا ضرورى است و آن اين كه سازنده ترين دستورات و عاليترين مفاهيم هر گاه بدست افراد ناوارد يا نالايق يا سوءاستفاده چى بيفتد ممكن است چنان مسخ شود كه درست نتيجه اى بر خلاف هدف اصلى بدهد و در مسيرى بر ضد آن حركت كند و اين نمونه‌هاى بسيار دارد و مسئله « انتظار » بطورى كه خواهيم ديد در رديف همين مسائل است . بهر حال براى رهايى از هر گونه اشتباه در محاسبه در اين گونه مباحث بايد به اصطلاح آب را از سرچشمه گرفت تا آلودگيهاى احتمالى نهرها و كانالهاى ميان راه در آن اثر نگذارد . يعنى ما در بحث « انتظار » مستقيما به سراغ متون اصلى اسلامى رفته و لحن گوناگون رواياتى را كه روى مسئله « انتظار » تاكيد مىكند مورد بررسى قرار مىدهيم تا از هدف اصلى آگاه شويم . اكنون با دقت به اين چند روايت توجه كنيد : 1 - كسى از امام صادق ع پرسيد چه مىگوئيد در باره كسى كه داراى ولايت پيشوايان است و انتظار ظهور حكومت حق را مىكشد و در اين حال از دنيا مىرود ؟