و چوب سجده مىكردند خطرناكتر است زيرا آن بتهاى بى روح پرستش كنندگان خويش را هيچگاه استعمار نمىكردند ، اما انسانهايى كه به شكل « بت » در مىآيند بر اثر خودكامگى ، پيروان خود را به زنجير اسارت مىكشند و گرفتار همه گونه انحطاط و بدبختى مىگردانند . در سومين آيه مورد بحث تشبيه جالبى براى تلاشهاى مذبوحانه و بى سرانجام يهود و نصارى و يا همه مخالفان اسلام حتى مشركان كرده است و مىگويد : « اينها مىخواهند نور خدا را با دهان خود خاموش كنند ولى خداوند اراده كرده است كه اين نور الهى را هم چنان گسترده تر و كاملتر سازد ، تا همه جهان را فرا گيرد ، و تمام جهانيان از پرتو آن بهره گيرند هر چند كافران را خوشايند نباشد » ( * ( يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّه بِأَفْواهِهِمْ وَيَأْبَى اللَّه إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَه وَلَوْ كَرِه الْكافِرُونَ ) * ) . در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد : 1 - در اين آيه آئين خدا و قرآن مجيد و تعاليم اسلام به نور و روشنايى تشبيه شده و مىدانيم كه نور سرچشمه حيات و جنبش و نمو و آبادى در روى زمين و منشا هر گونه زيبايى است . اسلام نيز آئينى است تحرك آفرين كه جامعه انسانى را در مسير تكاملها به پيش مىبرد و سرچشمه هر خير و بركت است . تلاشها و كوششهاى دشمنان را نيز به دميدن و فوت كردن با دهان تشبيه كرده است و چه قدر مضحك است كه انسان نور عظيمى همچون نور آفتاب را بخواهد با پف كردن خاموش كند ؟ و براى مجسم كردن حقارت تلاشهاى آنها تعبيرى از اين رساتر به نظر نمىرسد و در واقع كوششهاى يك مخلوق ناتوان در برابر اراده