سپس هنگامى كه « كورش » پادشاه ايران « بابل » را فتح كرد ، « عزرا » كه يكى از بزرگان يهود در آن روز بود نزد وى آمد و براى آنها شفاعت كرد ، او موافقت كرد كه يهود به شهرهايشان باز گردند و از نو « تورات » نوشته شود . در اين هنگام او طبق آنچه در خاطرش از گفته‌هاى پيشينيان يهود باقى مانده بود « تورات » را از نو نوشت . به همين دليل يهود او را يكى از نجات دهندگان و زنده كنندگان آئين خويش مىدانند و به همين جهت براى او فوق العاده احترام قائلند ( 1 ) . اين موضوع سبب شد كه گروهى از يهود لقب « ابن اللَّه » ( فرزند خدا ) را براى او انتخاب كنند ، هر چند از بعضى از روايات مانند روايت « احتجاج طبرسى » استفاده مىشود كه آنها اين لقب را به عنوان احترام به « عزير » اطلاق مىكردند ، ولى در همان روايت مىخوانيم : هنگامى كه پيامبر ص از آنها پرسيد : « شما اگر » عزير « را به خاطر خدمات بزرگش احترام مىكنيد و به اين نام مىخوانيد پس چرا اين نام را بر موسى ع كه بسيار بيش از » عزير « به شما خدمت كرده است نمىگذاريد ؟ آنها از پاسخ فرو ماندند و جوابى براى اين سؤال نداشتند ( 2 ) . ولى هر چه بود اين نامگذارى در اذهان گروهى از صورت احترام بالاتر رفته بود و آن چنان كه روش عوام است آن را طبعا بر مفهوم حقيقى حمل مىكردند و او را به راستى فرزند خدا مىپنداشتند ، زيرا هم آنها را از در بدرى و آوارگى نجات داده بود ، و هم به وسيله بازنويسى تورات به آئينشان سر و سامانى بخشيد . البته همه آنها چنين عقيده اى را نداشته‌اند ، ولى از قرآن استفاده مىشود كه اين طرز فكر در ميان گروهى از آنها كه مخصوصا در عصر پيامبر ص

--> 1 - الميزان جلد 9 صفحه 253 و « المنار » جلد 10 صفحه 322 . 2 - « نور الثقلين » جلد 2 صفحه 205 .