شوند به صورت يك اقليت سالم مذهبى با مسلمانان زندگى مسالمتآميز داشته باشند ، اسلام را محترم بشمرند و دست به تحريكات بر ضد مسلمانان و تبليغات مخالف اسلام نزنند ، و يكى ديگر از نشانه‌هاى تسليم آنها در برابر اين نوع همزيستى مسالمتآميز آن است كه « جزيه » را كه يك نوع ماليات سرانه است ، بپذيرند و هر ساله مبلغى مختصر كه حدود و شرايط آن در بحثهاى آينده به خواست خدا مشخص خواهد شد ، تحت اين عنوان به حكومت اسلامى بپردازند . در غير اين صورت اجازه مبارزه و پيكار با آنها را صادر مىكند ، دليل اين شدت عمل را در لابلاى سه جمله در آيه مورد بحث روشن مىسازد . نخست مىگويد : « با كسانى كه ايمان به خدا و روز قيامت ندارند ، پيكار كنيد » ( * ( قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّه وَلا بِالْيَوْمِ الآخِرِ ) * ) اما چگونه اهل كتاب مانند يهود و نصارى ايمان به خدا و روز رستاخيز ندارند ، با اينكه به ظاهر مىبينيم هم خدا را قبول دارند و هم معاد را ، اين به خاطر آن است كه ايمان آنان آميخته به خرافات و مطالب بى اساس است . اما در مورد ايمان به مبدأ و حقيقت توحيد « اولا » گروهى از يهود - همانطور كه در آيات بعد خواهد آمد - « عزيز » را فرزند خدا مىدانستند ، و مسيحيان عموما ، ايمان به الوهيت مسيح و تثليث ( خدايان سه گانه ) دارند . ثانيا همانگونه كه در آيات آينده نيز اشاره شده آنها گرفتار شرك در عبادت بودند ، و عملا دانشمندان و پيشوايان مذهبى خود را مىپرستيدند ، بخشش گناه را كه مخصوص خدا است از آنها مىخواستند ، و احكام الهى را كه آنان تحريف كرده بودند به رسميت مىشناختند . و اما ايمان آنها به معاد ، يك ايمان تحريف يافته است ، زيرا معاد را چنان كه از سخنان آنها استفاده مىشود ، منحصر به معاد روحانى مىدانند . بنا بر اين هم ايمانشان به مبدأ مخدوش است و هم به معاد .