امام صادق ع مىفرمايد : كم من مغرور بما قد انعم اللَّه عليه و كم من مستدرج يستر اللَّه عليه و كم من مفتون بثناء الناس عليه : « چه بسيارند كسانى كه بر اثر نعمتهاى پروردگار مغرور مىشوند ، و چه بسيارند گنهكارانى كه خداوند بر گناهشان پرده افكنده ولى با ادامه گناه به سوى مجازات پيش مىروند ، و چه بسيارند كسانى كه از ثناخوانى مردم فريب مىخورند » ( 1 ) . و نيز از همان امام ، در تفسير آيه فوق چنين نقل شده كه فرمود : هو العبد يذنب الذنب فتجدد له النعمة معه تلهية تلك النعمة عن الاستغفار عن ذلك الذنب : « منظور از اين آيه بنده گنهكارى است كه پس از انجام گناه ، خداوند او را مشمول نعمتى قرار مىدهد ولى او نعمت را به حساب خوبى خودش گذاشته و از استغفار در برابر گناه غافلش مىسازد » ( 2 ) . و نيز از همان امام در كتاب كافى چنين نقل شده : ان اللَّه اذا اراد بعبد خيرا فاذنب ذنبا اتبعه بنقمة و يذكره الاستغفار ، و اذا اراد بعبد شرا فاذنب ذنبا اتبعه بنعمة لينسيه الاستغفار و يتمادى بها ، و هو قوله عز و جل * ( سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ ) * ، بالنعم عند المعاصى ( 3 ) « موقعى كه خداوند خير بنده اى را بخواهد به هنگامى كه گناهى انجام مىدهد او را گوشمالى مىدهد تا به ياد توبه بيفتد ، و هنگامى كه شر بنده اى را ( به اثر اعمالش ) بخواهد موقعى كه گناهى مىكند نعمتى به او مىبخشد تا استغفار را فراموش نمايد و به آن ادامه دهد ، اين همان است كه خداوند عز و جل فرموده : « * ( سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ ) * » يعنى از طريق نعمتها به هنگام معصيتها آنها را تدريجا از راهى كه نمىدانند گرفتار مىسازيم » .

--> ( 1 ) و ( 2 ) نور الثقلين جلد 2 صفحه 106 ( 3 ) تفسير برهان جلد 2 صفحه 53 .