ذهبت تجارتنا ، و ضاعت عيالنا ، و خربت دورنا ، فانزل اللَّه فى ذلك قل ( يا محمد ) * ( إِنْ كانَ آباؤُكُمْ ) * . . . » . : « هنگامى كه امير مؤمنان على ع ( در مراسم حج ) اعلام كرد كه بعد از اين هيچ مشركى حق ورود به مسجد الحرام را ندارد فرياد ( مؤمنان ) قريش برخاست و گفتند تجارت ما از ميان رفت ، خانواده‌هاى ما ضايع شد ، و خانه هايمان ويران گشت ، آيات فوق نازل شد ( و به آنها پاسخ گفت ) » . در آيات بالا خطوط اصلى ايمان راستين از ايمان آلوده به شرك و نفاق ترسيم شده است و حد فاصل ميان مؤمنان واقعى و افراد ضعيف الايمان مشخص گرديده و با صراحت مىگويد كه اگر سرمايه‌هاى هشتگانه زندگى مادى كه چهار قسمت آن مربوط به نزديكترين خويشاوندان ( پدران و فرزندان و برادران و همسران ) ، و يك قسمت مربوط به گروه اجتماعى و عشيره و قبيله است ، و قسمت ديگرى مربوط به سرمايه‌ها و اندوخته‌ها ، و قسمتى مربوط به رونق تجارت و كسب و كار ، و سرانجام قسمتى به خانه‌هاى مرفه ارتباط دارد ، در نظر انسان پرارزشتر و گرانبهاتر از خدا و پيامبر ص و جهاد و اطاعت فرمان او است تا آنجا كه حاضر نيست آنها را فداى دين كند ، معلوم مىشود ايمان واقعى و كامل تحقق نيافته است . آن روز حقيقت و روح ايمان با تمام ارزشهايش تجلى مىكند كه در مورد چنين فداكارى و گذشت ترديد نداشته باشد . بعلاوه آنها كه آماده چنين گذشتى نيستند در واقع به خويش و جامعه خويش ستم مىكنند ، و حتى از آنچه مىترسند در آن خواهند افتاد ، زيرا ملتى كه در گذرگاههاى تاريخ و لحظات سرنوشت آماده چنين فداكاريهايى نباشند دير يا زود مواجه با شكست مىشود و همان خويشاوندان و اموال و سرمايه هايى كه به خاطر دلبستگى به آن از جهاد چشم پوشيده است به خطر مىافتند و در