* ( وَاللَّه لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ) * ) . « سقاية » هم مصدر است به معنى آب دادن و هم به معنى « وسيله » و « پيمانه » اى است كه با آن آب مىدهند ( همانگونه كه در آيه 70 سوره يوسف آمده است ) و هم به معنى ظرف بزرگ يا حوضى است كه آب در آن مىريزند ، در مسجد الحرام در ميان چشمه زمزم و خانه كعبه محلى وجود دارد كه به نام « سقاية العباس » معروف است ، گويا در آنجا ظرف بزرگى مىگذاردند كه حاجيان از آن آب بر مىداشتند . از تواريخ چنين بر مىآيد كه قبل از اسلام منصب « سقاية الحاج » در رديف منصب كليد دارى خانه كعبه و از مهمترين مناصب محسوب مىشد . ضرورت و نياز شديد حجاج در ايام حج به آب آن هم در آن سرزمين خشك و سوزان و كم آب كه غالب ايام سال هوا گرم است به اين موضوع ( سقايت حاج ) اهميت خاصى مىداد ، و كسى كه سرپرست اين مقام بود ، از موقعيت ويژه اى طبعا برخوردار مىشد چرا كه خدمت او به حجاج يك خدمت حياتى به شمار مىرفت . همچنين « كليد دارى » و عمران و آبادى مسجد الحرام كه مقدسترين و بزرگترين كانون مذهبى حتى در زمان جاهليت محسوب مىشد ، احترام فوق العاده اى براى شخص يا اشخاصى كه متصدى آن بودند ، بر مىانگيخت . با همه اينها قرآن مجيد مىگويد ايمان به خدا و جهاد در راه او از تمام اين كارها برتر و بالاتر است ! در آيه بعد به عنوان تاكيد و توضيح مىفرمايد « كسانى كه ايمان آوردند ، و هجرت نمودند ، و در راه خدا با مال و جان خود جهاد كردند ، اينها در پيشگاه خداوند مقامى برتر و بزرگتر دارند » ( * ( الَّذِينَ آمَنُوا وَهاجَرُوا وَجاهَدُوا