به على ع فرمود ، اگر تو اين كار را نكنى من خودم بايد اقدام به اين كار كنم مگر عباس عموى پيغمبر يا يكى ديگر از بستگان او در ميان مسلمانان وجود نداشتند كه اگر على ع نرود بايد شخص پيامبر ص اقدام به اين كار كند . ثالثا براى اصل اين موضوع كه عادت عرب چنين بوده است هيچ گونه مدركى ذكر نكرده‌اند ، و چنين به نظر مىرسد كه حدس و تخمين و گمانى براى توجيه حديث فوق ، طبق ميل خود بوده است . رابعا در بعضى از طرق معتبر اين حديث جمله « لا يذهب بها الا رجل منى و انا منه » يا مانند آن آمده است كه نشان مىدهد پيامبر على ع را همچون خودش و خويش را همچون او مىدانست ( همان مضمونى كه در آيه مباهله آمده است ) . از آنچه در بالا آورديم چنين نتيجه مىگيريم كه اگر تعصبها و پيشداوريها را كنار بگذاريم پيامبر با اين كار برتر بودن مقام على ع را از همه صحابه مشخص ساخته است ، « ان هذا الا بلاغ »