اين دو نكته مهم « نظامى » و « انسانى » در آيه فوق در عبارت كوتاهى بيان شده است . سپس آن گروه را كه بر خلاف اين دستور رفتار كردند مورد ملامت قرار داده و مىگويد : « شما تنها به فكر جنبه‌هاى مادى هستيد و متاع ناپايدار دنيا را مىخواهيد ، در حالى كه خداوند سراى جاويدان و سعادت هميشگى را براى شما ميخواهد ( * ( تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيا وَاللَّه يُرِيدُ الآخِرَةَ ) * ) . « عرض » به معنى « امور ناپايدار » است و از آنجا كه سرمايه‌هاى مادى اين جهان پايدار نمىمانند « * ( عَرَضَ الدُّنْيا ) * » به آنها گفته شده . البته همانطور كه گفتيم توجه به جنبه‌هاى مادى اسيران جنگى و غفلت از اهداف نهايى يعنى پيروزى بر دشمن نه تنها به سعادت و پاداش اخروى لطمه مىزند ، بلكه از نظر زندگى اين جهان و سربلندى و عزت و آرامش نيز زيان بخش است ، در حقيقت اين اهداف نهايى از امور پايدار اين جهان محسوب مىشود ، و به تعبير ديگر نبايد به خاطر منافع آنى و زودگذر ، منافع مستمر آينده را به خطر افكند ! . و در پايان آيه مىفرمايد دستور فوق در واقع آميخته اى از « عزت و پيروزى و » حكمت و تدبير « است ، چون از ناحيه خداوند صادر شده » و خداوند عزيز و حكيم است « ( * ( وَاللَّه عَزِيزٌ حَكِيمٌ ) * ) . در آيه بعد بار ديگر به ملامت و توبيخ كسانى كه براى تامين منافع زود گذر مادى مصالح مهم اجتماعى را به خطر افكندند ، پرداخته ، مىگويد : « اگر فرمان سابق خدا نبود عذاب و كيفر بزرگى به خاطر اسيرانى كه گرفتيد به شما مىرسيد » ( * ( لَوْ لا كِتابٌ مِنَ اللَّه سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيما أَخَذْتُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ ) * ) در باره جمله « * ( لَوْ لا كِتابٌ مِنَ اللَّه سَبَقَ ) * » مفسران ، احتمالات گوناگون