تفسير : اسيران جنگى در آيات گذشته قسمتهاى مهمى از احكام جهاد و در گيرى با دشمنان بيان شد ، در آيات مورد بحث با ذكر قسمتى از احكام اسراى جنگى اين بحث تكميل مىشود ، زيرا جنگها معمولا با مساله گرفتن اسير توأمند ، و طرز رفتار با اسراى جنگى از نظر جنبه‌هاى انسانى و همچنين هدفهاى جهاد فوق العاده اهميت دارد . نخستين مطلب مهمى را كه در اين زمينه بيان مىكند ، اين است كه مىگويد : « هيچ پيامبرى حق ندارد اسيران جنگى داشته باشد ، تا به اندازه كافى جاى پاى خود را در زمين محكم كند و ضربه‌هاى كارى و اطمينان بخش بر پيكر دشمن وارد سازد » ( * ( ما كانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَكُونَ لَه أَسْرى حَتَّى يُثْخِنَ فِي الأَرْضِ ) * « . « يثخن » از ماده « ثخن » بر وزن « شكن » در اصل به معنى ضخامت و غلظت و سنگينى آمده است ، سپس به همين مناسبت به پيروزى و غلبه آشكار و قوت و قدرت و شدت اطلاق شده . گروهى از مفسران « * ( حَتَّى يُثْخِنَ فِي الأَرْضِ ) * » را به معنى مبالغه و شدت در كشتار دشمن گرفته‌اند و مىگويند معنى اين جمله اين است كه گرفتن اسيران جنگى بايد بعد از كشتار فراوان دشمن باشد ، ولى با توجه به كلمه « فى الارض » ( در زمين ) و با توجه به ريشه اين لغت كه به معنى شدت و غلظت است ، روشن مىشود كه معنى اصلى جمله چنين نيست ، بلكه منظور اصلى تفوق كامل بر دشمن و نشان دادن قوت و قدرت و محكم كردن سيطره خود بر منطقه است .