* ( يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ ) * « برترين قانون حيات انسانها را بيان مىكند ، و روشن مىسازد كه مكتب قرآن در زمينه حيات جامعه‌ها اصيلترين و روشنترين مكتبهاست ، حتى به آنها كه در عصر اتم ، و فضا انسان را فراموش كرده و گرداننده چرخهاى تاريخ را ابزارهاى توليد و مسائل اقتصادى كه خود مولود انسان است مىپندارند اعلام مىكند كه شما هم سخت در اشتباهيد ، شما معلول را گرفته و علت اصلى را كه خود ايشان و دگرگونى انسانهاست فراموش كرده‌ايد ، به شاخه چسبيده‌ايد - آن هم فقط يك شاخه - و ريشه اصلى را از خاطر برده‌ايد ! ، راه دور نرويم تاريخ اسلام ، و يا صحيحتر تاريخ زندگى مسلمين ، شاهد پيروزيهاى درخشانى در آغاز كار و شكستهاى تلخ و دردناكى به دنبال آن است ، در قرون نخستين ، اسلام به سرعت در جهان پيش مىرفت ، و در همه جا نور علم و آزادى مىپاشيد ، بر سر اقوام سايه علم و دانش مىگسترد ، نيرو آفرين و قدرت بخش و تكان دهنده و آباد كننده بود ، و تمدنى خيره كننده به وجود آورد كه در تاريخ سابقه نداشت اما چند قرن بيشتر نگذشت كه اين جوشش به خاموشى گرائيد ، تفرقه و پراكندگى ، انزوا و بى تفاوتى ، ضعف و ناتوانى و در نتيجه عقبماندگى جاى آن همه ترقى را گرفت ، تا آنجا كه مسلمانان جهان براى وسائل ابتدايى زندگى ناچار شدند دست به دامان ديگران بزنند ، فرزندان خود را براى فرا گرفتن علم و دانش راهى ديار بيگانه كنند ، در حالى كه يك روز دانشگاههاى مسلمانان برترين دانشگاههاى جهان و مركز دانشجويان دوست و بيگانه بود ، ولى كار به جايى رسيد كه نه تنها صادر كننده علم و صنعت و تكنولوژى نشدند بلكه مواد ابتدايى غذايى را نيز از خارج از كشورهاى خود وارد كردند ! . سرزمين فلسطين آنها ، كه يك روز كانون مجد و عظمت مسلمين بود و حتى جنگجويان صليبى با مليونها كشته و مجروح در طى دويست سال ! نتوانستند آن را از دست سربازان اسلام بيرون آورند ، در مدت شش روز به آسانى از دست دادند ! در حالى