قريش كه عازم ميدان بدر بود فرستاد كه ديگر نيازى به مبارزه شما نيست باز گرديد ، ولى « ابو جهل » كه غرور و تكبر و تعصب خاصى داشت سوگند ياد كرد كه ما هرگز باز نمىگرديم تا اينكه به سرزمين بدر برويم ( و بدر قبل از اين جريان يكى از مراكز اجتماع عرب بود كه در هر سال يك بازار تجارتى در آن تشكيل مىشد ) و سه روز در آنجا خواهيم ماند ، و شترانى ذبح مىكنيم و غذاى مفصلى راه مىاندازيم و شراب مىنوشيم و خوانندگان براى ما مىخوانند و مىنوازند تا صداى ما به گوش عرب برسد و قدرت و قوت ما تثبيت گردد . اما سرانجام كارشان به شكست كشيد و به جاى جام شراب جامهاى مرگ نوشيدند ، و در عوض « خوانندگان » « نوحه گران » بر عزاى آنها نشستند ! آيات فوق هم اشاره اى به اين موضوع دارد و مسلمانان را از اين گونه كارها نهى مىكند ، و هم به دنبال دستورهاى گذشته در مورد جهاد يك سلسله دستورهاى ديگر به آنها مىدهد . رويهمرفته در آيات فوق شش دستور مهم به مسلمانان داده شده است : 1 - نخست مىگويد : « اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد هنگامى كه گروهى از دشمنان را در برابر خود در ميدان نبرد ببينيد ثابت قدم باشيد » ( * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا لَقِيتُمْ فِئَةً فَاثْبُتُوا ) * ) . يعنى يكى از نشانه‌هاى بارز ايمان ثابت قدم در همه زمينه‌ها مخصوصا در پيكار با دشمنان حق است . 2 - « خدا را فراوان ياد كنيد تا رستگار و پيروز شويد » ( * ( وَاذْكُرُوا اللَّه كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ) * ) . شك نيست كه منظور از ياد خدا تنها ذكر لفظى نيست ، بلكه خدا را در درون جان حاضر ديدن و به ياد علم و قدرت بى پايان و رحمت وسيعش بودن است ، اين توجه به خدا روحيه سرباز مجاهد را تقويت مىكند و در پرتو آن