تفسير : ايمان و روشنبينى در آيات گذشته يك سلسله دستورات حيات بخش كه ضامن سعادت مادى و معنوى بود بيان شد ولى به كار بستن آنها جز در سايه تقوا ميسر نيست ، لذا در اين آيه اشاره به اهميت تقوا و آثار آن در سرنوشت انسان مىكند ، در اين آيه چهار نتيجه و ثمره براى تقوى و پرهيزكارى بيان شده است . نخست مىفرمايد : « اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد اگر تقوى پيشه كنيد و از مخالفت فرمان خدا بپرهيزيد به شما نورانيت و روشنبينى خاصى مىبخشد كه بتوانيد حق را از باطل به خوبى تشخيص دهيد » ( * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّه يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقاناً ) * ) . « فرقان » صيغه مبالغه از ماده « فرق » است و در اينجا به معناى چيزى است كه به خوبى حق را از باطل جدا مىكند . اين جمله كوتاه و پر معنا يكى از مهمترين مسائل سرنوشتساز انسان را بيان كرده و آن اينكه در مسير راهى كه انسان به سوى پيروزىها مىرود هميشه پرتگاهها و بيراهه هايى وجود دارد كه اگر آنها را به خوبى نبيند و نشناسد و پرهيز نكند چنان سقوط مىكند كه اثرى از او باقى نماند در اين راه مهمترين مساله ، شناخت حق و باطل ، شناخت نيك و بد ، شناخت دوست و دشمن ، شناخت مفيد و زيان بخش ، و شناخت عوامل سعادت و يا بدبختى است ، اگر به راستى انسان اين حقائق را به خوبى بشناسد رسيدن به مقصد براى او آسان است . مشكل اين است كه در بسيارى از اين گونه موارد انسان گرفتار اشتباه مىشود باطل را به جاى حق مىپندارد و دشمن را به جاى دوست انتخاب مىكند ،