2 - شنيدن سخن حق مراحلى دارد : گاهى انسان تنها الفاظ و عباراتى را مىشنود بدون اينكه در مفهوم آنها بينديشد گروهى از افراد لجوج هستند كه حتى حاضر به اين مقدار شنيدن نيز نيستند . چنان كه قرآن مىگويد : وَقالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لا تَسْمَعُوا لِهذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِيه لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ : « كافران گفتند گوش به اين قرآن فرا ندهيد و سر و صدا ايجاد كنيد شايد شما پيروز شويد » و كسى سخن حق را نشنود ( فصلت 26 ) . و گاه انسان حاضر به شنيدن الفاظ و سخنان هست ولى هيچگاه تصميم به عمل ندارد همچون منافقانى كه در آيه 16 سوره محمد ص به آنها اشاره شده است آنجا كه مىگويد : وَمِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ حَتَّى إِذا خَرَجُوا مِنْ عِنْدِكَ قالُوا لِلَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ ما ذا قالَ آنِفاً : « بعضى از آن منافقان هستند كه به سخنان تو گوش فرا مىدهند اما هنگامى كه از نزد تو بيرون مىروند از روى انكار و يا مسخره به افراد آگاه مىگويند اين چه سخنى بود كه محمد ص مىگفت . و گاه وضع آنها طورى است كه حس تشخيص نيك و بد از آنها چنان سلب شده كه حتى اگر گوش فرا دهند مطلب حق را درك نمىكنند و اين خطرناكترين مرحله است . قرآن در باره همه اين گروه‌هاى سه گانه مىگويد : آنان در حقيقت افراد كر و ناشنوا هستند زيرا شنواى حقيقى كسى است كه هم گوش فرا مىدهد و هم درك مىكند و مىانديشد و هم تصميم بر عمل از روى اخلاص دارد . و چه بسيار در عصر و زمان ما كسانى كه به هنگام شنيدن آيات قرآن ( بلا تشبيه همانند شنيدن آهنگهاى موسيقى ) احساسات نشان مىدهند و سر و صدا و جمله هايى كه حاكى از شور و هيجان است ظاهر ميسازند ، ولى تمام همتشان همين است و بس و در عمل آلودگان بينوايى هستند كه هيچ شباهتى با محتواى قرآن ندارند .