كه حق يعنى توحيد و اسلام و عدالت و آزادى بشر از چنگال خرافات و اسارتها و مظالم ، تثبيت و جاىگير شود و باطل يعنى شرك و كفر و بى ايمانى و ظلم و فساد ابطال گردد و از ميان برود ، هر چند مشركان مجرم و مجرمان مشرك مايل نباشند « ( * ( لِيُحِقَّ الْحَقَّ وَيُبْطِلَ الْباطِلَ وَلَوْ كَرِه الْمُجْرِمُونَ ) * ) . آيا اين آيه تاكيد همان مطلبى است كه در آيه پيش گفته شد همانطور كه در نظر ابتدايى به چشم مىخورد ؟ يا مطلب جديدى را در بر دارد ، بعضى از مفسران مانند « فخر رازى » در تفسير « كبير » و نويسنده « المنار » در تفسيرش چنين گفته‌اند كه حق در آيه قبل اشاره به پيروزى مسلمانان در جنگ بدر بود ، اما حق در آيه دوم اشاره به پيروزى اسلام و قرآن است كه نتيجه پيروزى نظامى در جنگ بدر بود ، و به اين ترتيب ، پيروزى نظامى در آن شرائط خاص مقدمه پيروزى هدف و مكتب بود . اين احتمال نيز هست كه آيه قبل اشاره به اراده خدا ( اراده تشريعى كه در شكل فرمان پيامبر ص آشكار شد ) بوده باشد ، و آيه اخير اشاره به نتيجه اين حكم و فرمان ( دقت كنيد ) .