اين آيه مانند بعضى ديگر از آيات قرآن ، پس از ذكر نعمتهاى پروردگار ، مردم را دعوت به شكرگزارى مىكند ، و ناسپاسى آنها را نكوهش مىنمايد . بديهى است ، زنده كردن حس شكرگزارى و قدردانى در مردم در برابر نعمتهاى خدا تنها براى اين است كه طبق فرمان فطرت در برابر بخشنده نعمت ، خضوع كنند ، او را بشناسند و فرمانش را به جان و دل بپذيرند و به اين وسيله هدايت و تربيت شوند ، نه اينكه شكرگزارى كمترين اثرى در مقام با عظمت پروردگار داشته باشد ، بلكه اثر آن همانند آثار همه عبادتها و فرمانهاى او عايد خود انسان مىشود .