و ترازو ، در آن جهان ، همانند وزن و ترازو در اين جهان است ، و از طرفى اعمال انسان سنگينى و وزنى ندارد كه بتوان آن را با ترازو سنجيد ، ناچار شده‌اند ، از طريق تجسم اعمال ، و يا اينكه خود اشخاص را به جاى اعمالشان در آن روز وزن مىكنند ، مشكل را حل نمايند ، و حتى عبارتى از « عبيد بن عمير » نقل شده است كه مىگويد : يؤتى بالرجل الطويل العظيم فلا يزن جناح بعوضة : « يعنى در آن روز ، افراد بزرگ جثه اى را مىآورند كه در ترازوى سنجش به اندازه بال مگسى وزن ندارند » ! ( 1 ) اشاره به اينكه ظاهرا آدمهاى با شخصيتى بودند و در باطن هيچ ! . ولى اگر مساله مقايسه زندگى آن جهان را با زندگى دنيا كنار بگذاريم و توجه داشته باشيم كه همه چيز در آنجا با اينجا متفاوت است ، درست همانند تفاوتى كه ميان زندگى جنين در عالم رحم ، با زندگى انسان در اين دنيا وجود دارد ، و نيز توجه داشته باشيم كه در فهم معانى الفاظ ، نبايد هميشه ، به دنبال مصداقهاى موجود و معين برويم ، بلكه مفاهيم را از نظر نتيجه بررسى كنيم ، مساله « وزن در روز رستاخيز » كاملا حل خواهد شد . توضيح اينكه در گذشته هنگامى كه مثلا نام « چراغ » برده مىشد ، ظرفى به نظر مىرسيد كه مقدارى ماده روغنى در آن ريخته شده بود و فتيله اى در ميان آن نصب گرديده و احتمالا حبابى نيز روى آن براى تنظيم هوا قرار داده شده بود ، در حالى كه امروز از كلمه چراغ چيز ديگرى مىفهميم ، دستگاهى كه نه ظرفى براى روغن دارد ، و نه فتيله اى ، و نه حبابى براى تنظيم هوا ، اما آنچه چراغ امروز را با ديروز پيوند مىدهد ، همان هدف و نتيجه آن است ، يعنى وسيله اى كه تاريكى را از ميان مىبرد .

--> ( 1 ) اين روايت را در تفسير « مجمع البيان » و تفسير « طبرى » از « عبيد بن عمير » نقل مىكنند و ظاهر عبارت اين است كه اين سخن از خود عبيد است نه از پيامبر ص .