توحيد و مبارزه با شرك شده است چقدر حائز اهميت است . در اين آيه از طريق ديگرى منطق مشركان را مورد انتقاد قرار مىدهد و مىگويد « به آنها بگو و از آنها بپرس آيا سزاوار است غير از خداوند يگانه را پروردگار خود بدانم ، در حالى كه او مالك و مربى و پروردگار همه چيز است و حكم و فرمان او در تمام ذرات اين جهان جارى است » ؟ ! ( * ( قُلْ أَ غَيْرَ اللَّه أَبْغِي رَبًّا وَهُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ ) * ) . سپس به جمعى از مشركان كوتاه فكر كه خدمت پيامبر ص رسيدند و گفتند : اتبعنا و علينا وزرك ان كان خطا ! : « تو از آئين ما پيروى كن ، اگر بر خطا باشد ، گناه تو به گردن ما » پاسخ مىگويد : « هيچكسى جز براى خود عملى انجام نمىدهد و هيچ گنهكارى بار گناه ديگرى را به دوش نمىكشد » ( * ( وَلا تَكْسِبُ كُلُّ نَفْسٍ إِلَّا عَلَيْها وَلا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى ) * ) . و « سرانجام ، همه شما به سوى خدا باز مىگرديد ، و شما را به آنچه در آن اختلاف داشتيد ، آگاه مىسازد » ( * ( ثُمَّ إِلى رَبِّكُمْ مَرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ فِيه تَخْتَلِفُونَ ) * ) . در اينجا به دو نكته بايد توجه كرد : 1 - گاهى بار گناه دگران را بر دوش مىكشيم ! گاهى ممكن است توهم شود كه آيه فوق كه دو اصل مسلم منطقى را كه در تمام اديان وجود داشته است بيان مىكند ( يعنى هيچكس جز براى خود عملى انجام نمىدهد و هيچ گنهكارى بار گناه ديگرى را به دوش نمىكشد ) با پاره اى از آيات ديگر قرآن و بعضى از روايات تطبيق نمىكند ، زيرا مثلا در سوره نحل