در اينجا به چند نكته بايد توجه كرد : 1 - پيوند آيه با آيات قبل - در آيات گذشته از اين سوره ، سخن از احكام خرافى بت پرستان در ميان بود ، كه از زراعت و چهارپايان نصيبى براى خدا قرار مىدادند ، و عقيده داشتند كه اين سهام بايد به شكل مخصوصى مصرف گردد ، و سوار شدن بر پشت بعضى از چهارپايان را تحريم مىكردند و بچه‌هاى خود را براى بعضى از بتها قربانى مىنمودند . آيه فوق و آيه اى كه بعد از اين مىآيد در حقيقت پاسخى به تمام اين احكام خرافى است ، زيرا صريحا مىگويد : خالق تمام اين نعمتها خدا است ، او است كه همه اين درختان و چهارپايان و زراعتها را آفريده است و هم او است كه دستور داده از آنها بهره گيريد و اسراف نكنيد ، بنا بر اين غير او نه حق « تحريم » دارد و نه حق « تحليل » . 2 - در اينكه جمله اذا اثمر ( هنگامى كه ميوه دهد ) با ذكر كلمه « ثمره » قبل از آن چه منظورى را تعقيب مىكند ، در ميان مفسران گفتگو است ، ولى ظاهرا هدف از اين جمله اين است كه به مجرد اينكه ميوه بر درختان ، و خوشه و دانه در زراعت آشكار شود ، بهره گرفتن از آنها مباح و جائز است ، اگر چه حق مستمندان هنوز پرداخته نشده است و اين حق را تنها در موقع چيدن ميوه و در درو كردن ( يوم الحصاد ) بايد پرداخت ( دقت كنيد ) . 3 - منظور از اين حق كه بهنگام درو بايد پرداخت چيست ؟ بعضى معتقدند همان زكات واجب ، يعنى يك دهم و يك بيستم است ، ولى با توجه به اينكه اين سوره در مكه نازل شده و حكم زكات در سال دوم هجرت و يا بعد از آن در مدينه