باز در اين آيه ، اين حقيقت تجلى مىكند كه اسلام هيچگونه خصومتى با نژاد يهود ندارد و به عنوان پيروان يك مكتب و يا وابستگان به يك نژاد ، آنها را محكوم نمىنمايد بلكه مقياس و معيار سنجش را اعمال آنها قرار مىدهد . سپس اضافه مىكند « ما آنها را با وسائل گوناگون ، نيكيها و بديها آزموديم شايد بازگردند » ( * ( وَبَلَوْناهُمْ بِالْحَسَناتِ وَالسَّيِّئاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ) * ) گاهى آنها را تشويق كرديم و در رفاه و نعمت قرار داديم ، تا حس شكر گزارى در آنها برانگيخته شود و به سوى حق باز آيند ، و گاهى به عكس آنها را در شدائد و سختيها و مصائب فرو برديم ، تا از مركب غرور و خود پرستى و تكبر فرود آيند و به ناتوانى خويش پى برند ، شايد بيدار شوند و به سوى خدا بازگردند ، و هدف در هر دو حال مساله تربيت و هدايت و بازگشت به سوى حق بوده است . بنا بر اين « حسنات » هر گونه نعمت و رفاه و آسايشى را شامل مىشود همانطور كه « سيئات » هر گونه ناراحتى و شدت را فرا مىگيرد ، و محدود ساختن مفهوم اين دو در دايره معينى هيچگونه دليل ندارد .