بر دست و پا و گردنشان سنگينى مىكرد ، مىشكند ( * ( وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلالَ الَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ ) * ) ( 1 ) . و چون اين صفات ششگانه به ضميمه مقام رسالت كه مجموعا هفت صفت مىشود ، رويهمرفته نشانه روشن و دليل آشكارى بر صدق دعوت او است اضافه مىكند : « كسانى كه به او ايمان بياورند و مقامش را بزرگ بشمرند و او را در ابلاغ رسالتش يارى كنند ، و از نور آشكارى كه با او نازل شده يعنى قرآن مجيد پيروى كنند ، بدون شك چنين افرادى رستگارانند » ( * ( فَالَّذِينَ آمَنُوا بِه وَعَزَّرُوه وَنَصَرُوه وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَه أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) * ) . « عزروه » از ماده « تعزير » به معنى حمايت و يارى كردن آميخته با احترام و بزرگداشت است ، و بعضى گفته‌اند كه اصل آن به معنى ، « منع و جلوگيرى » است ، اگر جلوگيرى از دشمن باشد ، مفهوم آن يارى كردن است ، و اگر جلوگيرى از گناه باشد ، مفهوم آن مجازات و تنبيه است ، و لذا به مجازاتهاى خفيف تعزير مىگويند . قابل توجه اينكه در آيه فوق به جاى « انزل اليه » « * ( أُنْزِلَ مَعَه ) * » ( با او نازل گرديد ) آمده است ، در حالى كه مىدانيم شخص پيامبر ص نزولى از آسمان نداشت ، ولى چون نبوت و رسالت او همراه قرآن از طرف خدا نازل شد ، تعبير به « معه » شده است . در اينجا به چند موضوع مهم بايد توجه داشت :

--> ( 1 ) « اصر » در اصل به معنى نگهدارى و محبوس كردن است ، و به هر كار سنگينى كه انسان را از فعاليت باز مىدارد « اصر » گفته مىشود ، اگر عهد و پيمان و يا مجازات و كيفر را « اصر » مىگويند به خاطر محدوديتهايى است كه براى انسان ايجاد مىكند .