كردند و گفتند : اگر پروردگار ما به ما رحم نكند و ما را نبخشد به طور مسلم از زيانكاران خواهيم بود « ( * ( وَلَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ وَرَأَوْا أَنَّهُمْ قَدْ ضَلُّوا قالُوا لَئِنْ لَمْ يَرْحَمْنا رَبُّنا وَيَغْفِرْ لَنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ ) * ) . جمله « * ( وَلَمَّا سُقِطَ فِي أَيْدِيهِمْ ) * » ( به معنى هنگامى كه حقيقت به دستشان افتاد ، يا هنگامى كه نتيجه شوم اعمالشان به دستشان افتاد ، و يا هنگامى كه چاره از دست آنها ساقط شد ) در ادبيات عرب كنايه از ندامت و پشيمانى است ، زيرا هنگامى كه واقعيات به دست انسان بيفتد و از حقيقت امر آگاه گردد ، و يا به نتائج نامطلوب برسد ، و يا راه چاره بر او بسته شود ، طبعا پشيمان خواهد شد ، بنا بر اين پشيمانى از لوازم مفهوم اين جمله است . به هر حال بنى اسرائيل از كرده خويش پشيمان گشتند ولى مطلب به همين جا خاتمه نيافت ، چنان كه در آيات بعد خواهيم خواند .