« سلب توفيق حقپذيرى » از آنها اشاره كرده مىفرمايد : « آنها اگر تمام آيات و نشانه‌هاى الهى را ببينند ، ايمان نمىآورند » ! ( * ( وَإِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها ) * ) . « و نيز اگر راه راست و طريق درست را مشاهده كنند ، انتخاب نخواهند كرد » ( * ( وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الرُّشْدِ لا يَتَّخِذُوه سَبِيلًا ) * ) . و به عكس « اگر راه منحرف و نادرست را ببينند ، راه خود انتخاب مىكنند » ( * ( وَإِنْ يَرَوْا سَبِيلَ الغَيِّ يَتَّخِذُوه سَبِيلًا ) * ) . بعد از ذكر اين صفات سه گانه كه همگى حكايت از انعطاف ناپذيريشان در برابر حق مىباشد ، اشاره به دليل آن كرده ، مىگويد : « اينها همه به خاطر آن است كه آيات ما را تكذيب كردند و از آن غافل بودند » ( * ( ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كَذَّبُوا بِآياتِنا وَكانُوا عَنْها غافِلِينَ ) * ) . شك نيست كه تنها با يك يا چند مرتبه ، تكذيب آيات الهى ، انسان استحقاق چنان سلب توفيقى پيدا نخواهد كرد ، و راه توبه و بازگشت ، هنوز به روى او باز است ، ولى بدون شك ادامه و اصرار در اين راه ، او را به جايى مىرساند كه حس تشخيص نيك و بد و راه راست و منحرف ( « رشد » و « غى » ) از او سلب مىگردد . آيه بعد كيفر چنين اشخاصى را بيان كرده مىگويد : « آنها كه آيات ما را تكذيب كنند و لقاى رستاخيز را منكر شوند اعمالشان به كلى حبط و نابود مىگردد » ( و الذين كذبوا بآياتنا و لقاء الآخرة حبطت اعمالهم . ) « حبط » به معنى باطل و بىخاصيت نمودن عمل است ، يعنى اين گونه افراد حتى اگر كار خيرى انجام دهند ، نتيجه اى براى آنها نخواهد داشت ( توضيح