* ( مُوسى إِنِّي اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسالاتِي وَبِكَلامِي ) * ) . اكنون كه چنين است « آنچه را به تو دستور داده‌ام بگير و در برابر اين همه موهبت ، از شكرگزاران باش » ( * ( فَخُذْ ما آتَيْتُكَ وَكُنْ مِنَ الشَّاكِرِينَ ) * ) . آيا از اين آيه استفاده مىشود كه تكلم با خدا از امتيازات مخصوص موسى ع در ميان پيامبران بود ؟ يعنى تو را از ميان پيامبران براى اين كار برگزيدم ؟ . حق اين است كه آيه فوق در صدد اثبات چنين مطلبى نيست ، بلكه به قرينه ذكر رسالات ، كه همه پيامبران دارا بودند ، هدف آيه بيان دو امتياز بزرگ موسى ع بر توده مردم است ، يكى دريافت رسالات خدا ، و ديگرى گفتگوى با پروردگار كه هر دو مقام رهبرى او را در ميان امت خويش تثبيت مىكرد . سپس اضافه مىكند كه « در الواحى كه بر موسى ع نازل كرديم ، از هر موضوعى پند و اندرز كافى و شرح و بيان مسائل مورد نياز در امور دين و دنيا و فرد و اجتماع براى او نوشتيم » ( * ( وَكَتَبْنا لَه فِي الأَلْواحِ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ مَوْعِظَةً وَتَفْصِيلًا لِكُلِّ شَيْءٍ ) * ) . سپس به او دستور داديم كه « با نهايت جديت و قوت اراده اين فرمانها را برگير » ( * ( فَخُذْها بِقُوَّةٍ ) * ) . « و به قوم خود نيز فرمان ده كه بهترين آنها را انتخاب كنند » ( * ( وَأْمُرْ قَوْمَكَ يَأْخُذُوا بِأَحْسَنِها ) * ) . و نيز به آنها اخطار كن كه مخالفت با اين فرمانها و فرار از زير بار مسئوليتها و وظائف ، نتيجه دردناكى دارد ، و پايانش دوزخ است و « به زودى جايگاه فاسقان را به شما نشان خواهيم داد » ( * ( سَأُرِيكُمْ دارَ الْفاسِقِينَ ) * ) .