را بر ما فرو ريز و ما را با اخلاص و با ايمان تا پايان عمر بدار « ( * ( رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَتَوَفَّنا مُسْلِمِينَ ) * ) . و جالب اينكه آنها با جمله « * ( أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً ) * » چنين اظهار داشتند كه چون خطر به آخرين درجه رسيده است ، تو نيز آخرين درجه صبر و استقامت را به ما مرحمت كن ( زيرا افرغ از ماده « افراغ » به معنى ريختن ماده سيالى از ظرف است بطورى كه ظرف از آن خالى شود ) . استقامت در سايه آگاهى ممكن است در نخستين برخورد با ماجراى ساحران زمان موسى ع كه در پايان ، مؤمنان راستينى از كار در آمدند ، انسان در شگفتى فرو رود كه مگر ممكن است در مدتى به اين كوتاهى چنين انقلاب و تحولى در فكر و روح انسانى پيدا شود كه از صف مخالف كاملا بريده و در صف موافق گام بگذارد ، و آن چنان سر سختانه از عقيده تازه خود دفاع كند كه به تمام موقعيت و زندگى خويش پشت پا زند و شربت شهادت را شجاعانه و با چهره اى خندان تا آخرين جرعه بنوشد ؟ ! ولى اگر به اين نكته توجه كنيم كه آنها با سوابق زيادى كه در علم سحر داشتند به خوبى به عظمت معجزه موسى ع و حقانيت او پى بردند و از روى آگاهى كامل در اين ميدان گام گذاشتند ، اين آگاهى سرچشمه عشق سوزانى شد كه تمام وجود آنها را در برگرفت ، عشقى كه هيچ حد و مرزى را به رسميت نمىشناسد و ما فوق همه خواسته‌هاى انسان است . آنها به خوبى مىدانستند در چه راهى گام گذاشته‌اند ؟ و براى چه مىجنگند ؟ و با چه كسى مبارزه مىكنند ؟ و چه آينده درخشانى به دنبال اين مبارزه در پيش دارند ؟ آرى اگر ايمان با آگاهى كامل توأم گردد از چنين عشقى سر برمىآورد كه اين گونه فداكاريها در راه آن شگفتانگيز نيست .