از طرف خداوند براى راهنمايى ما فرستاده شده است « ( * ( قالَ الْمَلأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِه لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِمَنْ آمَنَ مِنْهُمْ أَ تَعْلَمُونَ أَنَّ صالِحاً مُرْسَلٌ مِنْ رَبِّه ) * ) البته هدف آنها از اين سؤال جستجوى حق نبود ، بلكه مىخواستند با القاى شبهات در دل آنها وسوسه ايجاد كنند و روحيه آنان را تضعيف نمايند ، و به گمان اينكه همانند دورانى كه در بند بودند مطيع و فرمانبردار آنهايند از حمايت صالح دست بردارند . ولى به زودى با پاسخ قاطع آنان كه حكايت از تصميم و اراده قوى مىكرد روبرو شدند و اين پاسخ را از آنان شنيدند كه « ما نه تنها مىدانيم صالح فرستاده خدا است بلكه ما به آنچه او ماموريت دارد ، و دعوت به سوى آن مىكند ، ايمان آورده‌ايم » ( * ( قالُوا إِنَّا بِما أُرْسِلَ بِه مُؤْمِنُونَ ) * ) . اين مغروران متكبر دست از كار خود بر نداشتند و مجددا براى تضعيف روحيه جمعيت مؤمنان گفتند : « ما به آنچه شما ايمان آورده‌ايد كافريم » ( * ( قالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا بِالَّذِي آمَنْتُمْ بِه كافِرُونَ ) * ) . و از آنجا كه آنها به خاطر قدرت و ثروت ظاهريشان هميشه در جامعه پيشوا و الگوى مردم بودند چنين مىپنداشتند كه اين بار نيز با اظهار كفر و بىايمانى ، الگو براى دگران خواهند شد و مردم از آنان پيروى خواهند كرد ، ولى به زودى به اشتباه خود پىبردند و متوجه شدند كه مردم اين بار در پرتو ايمان به خدا ، شخصيت تازه اى يافته و از استقلال فكرى و نيروى اراده بهره مند شده‌اند . جالب توجه اينكه در آيات فوق از اشراف بىايمان به عنوان « مستكبران » و از توده‌هاى زحمتكش با ايمان به عنوان « مستضعفان » ياد شده ، و اين نشان مىدهد كه دسته اول با خود برتربينى و غصب حقوق مردم زير دست و جذب نيروهاى آنها به آن موقعيت رسيده بودند كه به زبان امروز مىتوان از آنها به طبقه « استثمار