كه در يك منطقه كوهستانى ميان حجاز و شام زندگى مىكردند اشاره شده و بحثهاى عبرتانگيز گذشته را درباره قوم نوح و هود بدينوسيله ادامه مىدهد . البته در سوره‌هاى « هود » و « شعراء » و « قمر » و « شمس » به اين ماجرا نيز اشاره شده ، و از همه جا مشروحتر سرگذشت اين جمعيت در سوره هود آمده است ، در اين آيات تنها فشرده اى از گفتگوهاى صالح با قوم ثمود و سرانجام كار آنها بيان گرديده است . نخست مىگويد : « ما به سوى قوم ثمود برادرشان صالح را فرستاديم » ( * ( وَإِلى ثَمُودَ أَخاهُمْ صالِحاً ) * ) . و علت اطلاق كلمه « برادر » به اين پيامبران در ذيل آيه 65 همين سوره در داستان هود بيان شد . پيامبر آنان صالح نيز همانند ساير پيامبران ، نخستين گام را در راه هدايت آنها از مساله توحيد و يكتاپرستى برداشت و به آنها گفت : « اى قوم من ! خداوند يگانه را پرستش كنيد كه معبودى جز او نداريد » ( * ( قالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّه ما لَكُمْ مِنْ إِله غَيْرُه ) * ) . سپس اضافه نمود من بدون دليل چيزى نمىگويم ، « بينه و دليل روشن از طرف پروردگارتان براى شما آمده است و اين همان شترى است كه خداوند براى شما معجزه قرار داده است » ( * ( قَدْ جاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ هذِه ناقَةُ اللَّه لَكُمْ آيَةً ) * ) . « ناقه » در اصل به معنى شتر ماده است و در هفت مورد در قرآن مجيد اشاره به ناقه صالح شده ( 1 ) ، اين شتر چگونه شترى بوده و چگونه به عنوان يك

--> ( 1 ) طبرسى در مجمع البيان مىگويد : ناقه در اصل به چيزى گفته مىشود كه تسليم و رام و آماده و مهيا است و اطلاق آن به شتر ماده شايد به همين جهت است كه آمادگى بيشترى براى سوارى دارد .