سرگذشت يكى ديگر از پيامبران بزرگ يعنى هود و درگيرىهاى او با قوم و ملتش مىپردازد . اين جريان در سوره‌هاى ديگرى از قرآن مجيد از جمله سوره « شعراء » و سوره اى كه به نام « هود » در قرآن نامگذارى شده مشروحتر آمده است ، در آيات مورد بحث تنها فشرده اى از گفتگوهاى هود و مخالفانش و سرانجام زندگى آنها بازگو شده است . نخست مىفرمايد : « ما به سوى جمعيت عاد ، برادرشان هود را فرستاديم » ( * ( وَإِلى عادٍ أَخاهُمْ هُوداً ) * ) . قوم « عاد » مردمى بودند كه در سرزمين « يمن » زندگى مىكردند ، از نظر قدرت جسمانى و ثروت سرشارى كه از طريق كشاورزى و دامدارى به آنها مىرسيد ، ملتى نيرومند و قوى بودند ، ولى انحرافات عقيده اى مخصوصا بتپرستى و مفاسد اخلاقى در ميان آنها غوغا مىكرد . « هود » كه از آنان بود و با آنها خويشاوندى داشت ، از طرف پروردگار مامور دعوت آنها به سوى حق و مبارزه با فساد گرديد ، و شايد تعبير به « اخاهم » ( برادرشان ) اشاره به همين پيوند نسبى باشد كه در ميان هود و قوم عاد بود . اين احتمال نيز وجود دارد كه تعبير به « برادر » در مورد حضرت هود و همچنين در مورد چند نفر ديگر از پيامبران الهى مانند نوح ( سوره شعراء - 106 ) و صالح ( سوره شعراء - 142 ) و لوط ( سوره شعراء - 161 ) و شعيب ( سوره اعراف - 85 ) به خاطر اين باشد كه آنها در نهايت دلسوزى و مهربانى ، همچون يك برادر ، با قوم و جمعيت خود رفتار مىكردند ، و از هيچ كوشش و تلاشى براى هدايت آنها فروگذار نكردند ، اين تعبير در مورد كسانى كه نهايت دلسوزى در باره فرد يا جمعيتى به خرج مىدهند گفته مىشود ، به علاوه اين تعبير حاكى از يك نوع برابرى و نفى هر گونه تفوقطلبى و رياستطلبى است ، يعنى اين مردان